در

عصری دلتنگ

و

نوید پرواز

در

آنسوی ابدیت

را

بیاد بیاور

ای همه

در

سکوت

هرجا که راه بود براند

این جان دردمند

ترا نیز

بر دوش خویش بنشاند

با خود به هر طرف بکشاند

خود را به آب بسپار

بگذار این رونده ی تاریک

روزی که ناگزیر

آن سوی این هیاهو

از قیل وقال هیاهو ورفتن میماند

از این کشاکشت برهاند.

                             تنم...

آنسان به چرخ و چرخ درافتد...

                            که ناگهان!

در لحظه ای و درنگی

                             یک دمی...

چون باز مانم و پرسم

                              ندانیم...

از کی مرا به چرخ زدنها نشاندهای؟!

بعد از رفتن تو

درمیان این همه پنجره

خود را

تنهای تنها 

می بینم

 که

انتظار میکشد

باز آی

و

برچشمم نشین.

در امتداد راه تو

نگاهم سر شار است

از گریستن باز نخواهم ماند

ترا که ندیده ام به چشم

چرا؟

طعم عشق  میگیرد این آستینم

آه!

دستم را آزاد بگذارید

تا آسمان را پاک کنم.

یا گل حسرت دیدار؟ گل رویش عشق؟

در آفتاب

از

گوشه های دور دست آسمان

ستاره می چینم.

و

سیاه

در خواب تلخ

غروب را می آغازی

ای همه در شب گرد.

در

حصار امن خواب

و

 خیال

و

سواری بی شرنگ

در

شتاب پشت دیوار

مرگ را مویه میکنند.

دفتر شعری پیدا بود

که

خفته بودی

پروانه وار

در

انقلاب عنکبوتی

به

خورشید

چشم دوخته

در باد

چشمان بسته

از

میان لاله های مست

و

خواب پروانه ای

در

کویر

صدایت می کند

بر گرد

بوقت حصار تاریکی

در خواب پرندگان

چنگی خواهم زد

بسان پروانگان

در

حصار نور

گونه های لاله

در مرداب کوچ میکنند

به وقت پرسه

در

سکوت

با شتابی شیرین

سکوت پرنده ای در کویر را

به گریه نشسته

شکستی بلند

از پس دردی سخت

آواز روح حاصلخیز را زمن گرفت

و چه بیرحم........

آتش صبری نا تمام

رخنه نوری در تاریکی

فریادی خفه شده

همه و همه

چشم به راه قربانی                   دوخته اند.